суббота, 27 февраля 2016 г.

Перед вами чудо-изобретение - ТЕЛЕВИЗАТОР!

"Загнулся" наш Телевизатор,-
эфирный лже-«пульверизарор»,
сознанием «манипулятор»,
Иллюзион-и-«симулятор».

Сомнительный, но Развлекатор,
по-всем-каналам Рекламатор.
На кой нам этот провокатор,
еже-вечерний Дебилятор?

Мы лучше купим синтезатор,
ГЛОНАС под авто-«нафигатор»;
в секс-шопе - фало-иммитатор,
интимный лубрикант, вибратор,
от Кама-Сутры «иллюстратор";
для атмосферы - озонатор.

Процентов «дрожжи» одуряют:
деляг «закваской» опьяняет;
валютный счёт «благоухает»,-
маржа банкиров "оперяет"
и парусами окрыляет.

Навар торговцев вдохновляет:
азартом алчным «завывает»,
и сон греховный навевает,-
народ нещадно охмуряют,
его карманы изнуряют.

Так нас и душит Потреблятор,
торговый экзо-«стимулятор»,-
Красивой Жизни-Симулятор,
Кредито-Банко-Экстриматор,
как Самый-Главный-Инквизатор.

«Пакуя» всех, как Терминатор,
Коллектор, бывший эксгуматор,
достанет свой «дефиблилятор»
и «счётчик» включит - «куркулятор»…
Такой нас ждёт «детерминатор».

 Телевизор

ВЕРНИТЕ НАРОДУ 121-Ю СТАТЬЮ УГОЛОВНОГО КОДЕКСА РСФСР ПРОТИВ ПЕДЕРАСТОВ!!!

ПРОПАГАНДА ИЗВРАЩЕНИЙ В СМИ:

- пропаганда через продукты кинематографа;
- пропаганда на телевидении;
- пропаганда через музыку;
- пропаганда через прессу и печать;
- пропаганда через информационные агенства;
- пропаганда в интернете;
- пропаганда через компьютерные игры.

Статья 121 УК РСФСР. Мужеложство

Половое сношение мужчины с мужчиной (мужеложство) наказывается лишением свободы на срок до пяти лет. Мужеложство, совершенное с применением физического насилия, угроз, или в отношении несовершеннолетнего, либо с использованием зависимого положения потерпевшего, наказывается лишением свободы на срок до восьми лет.

Ранее уголовная ответственность за мужеложство устанавливалась ст. 154а УК РСФСР 1926 года:

154-а. Половое сношение мужчины с мужчиной (мужеложство) — лишение свободы на срок от трех до пяти лет. Мужеложство, совершенное с применением насилия или с использованием зависимого положения потерпевшего, — лишение свободы на срок от пяти до восьми лет.

(В редакции закона от 01.04.1934 — СУ № 15, ст. 95)

В советской России термином «гомосексуализм» обозначали психиатрический диагноз в СССР и России вплоть до 1999 года, относящий однополые отношения к половым извращениям. Как в СССР, так и в ряде других социалистических стран существовало наказание за гомосексуальность.

ВЕРНИТЕ НАРОДУ 121-Ю СТАТЬЮ УГОЛОВНОГО КОДЕКСА РСФСР ПРОТИВ ПЕДЕРАСТОВ!!!

В СМИ (средствах массовой информации) их пиарят и ведётся очень мощная пропаганда извращений. Всё это выдают за норму.

Я против всего этого. И считаю, что нужно запретить на законодательном уровне любую навязываемую обществу пропаганду извращений и активно с этим бороться, чтобы не были развращены наши дети и не был разрушен институт семьи и брака окончательно.

Все они для меня содомиты, педерасты, мужеложники, извращенцы!!! Относится к ним нужно, как к больным, но ни в коем случае не принимать это всё за «норму», как это всё пропагандируют СМИ (средство массовой информации).


С Содомом и Гоморрой, которое сейчас по всей земле нужно бороться. И нужно быть противником всего этого. Этого нужно противится!!!

ЗА ВОЗРОЖДЕНИЕ!!! ЗА НРАВСТВЕННОСТЬ!!! ЗА ДУХОВНОСТЬ!!!

ВЕРНИТЕ НАРОДУ 121-Ю СТАТЬЮ УГОЛОВНОГО КОДЕКСА РСФСР ПРОТИВ ПЕДЕРАСТОВ!!!

Белорусские пенсионеры голодают и нищают

Белорусские пенсионеры, как могут, так и выживают!!!

четверг, 25 февраля 2016 г.

Ці дае плён дзейнасць і тактыка «Гавары праўду» Дзмітрыеў спрачаецца з М...

Адзін з лідараў кампаніі Андрэй Дзмітрыеў распавёў пра тое, навошта яны з экс-кандыдаткай на прэзідэнцтва Таццянаю Караткевіч туды ходзяць. А таксама – чаму незарэгістраваную арганізацыю рэгулярна прымаюць на такім узроўні. Якія дамовы ўжо існуюць? На колькі месцаў у Палаце прадстаўнікоў разлічвае «Гавары праўду»?

среда, 24 февраля 2016 г.

Васіль Быкаў. «У тую вясну…»

Васіль Быкаў

Няскончаны рукапіс апавяданьня.  Рукапіс ня мае назвы.
Назва дадзеная рэдакцыяй па першым радку тэксту.


У тую вясну мне здорава не пашэнціла – прастудзіўся ў камандзіроўцы, як на ветраным прыпынку чакаў аўтобусу, і захварэў на запаленьне лёгкіх. Два тыдні праляжаў у бальніцы, а як выпі­саўся, яшчэ колькі часу ня мог давесьці да ладу здароўе, і наш мясцком, зважаючы на маю хваробу, выбіў у аблсаўпрофе пуцёўку ў адзін з менскіх беларускіх санаторыяў. Зрэшты, лепшым ён хіба лічыўся ў бюракратычных колах, асаблівага там не было нічога. Апроч хіба будынку – новага, няблага ўсталяванага з адна- і двухпакаёвымі нумарамі. Месца яго таксама было ўдала, з клопатам падабранае – у хваёвым лесе, непадалёк ад чыстай неспрастанай рачулкі; горад таксама быў недалёка. У выходныя некаторыя езьдзілі туды на рэйсавым аўтобусе. I ўсё ж тое было для мяне ўдачай – ня кожны з маіх калегаў меў такую магчымасьць. Тым больш, што кантынгент пацыентаў-кліентаў там таксама быў не абы-які. Наменклатура рэспубліканскага, ну, ня менш, абласнога маштабу. Некаторых там я пазнаваў – з Гарадзенскага выканкаму двое, з міністэрства сельскай гаспадаркі загадчык аддзелу – грузны, укормлены мужчына, надта, аднак, порсткі і вясёлы для сваіх мусіць перадпенсійных гадоў. Але каб добрых знаёмых ці калегаў-журналістаў, дык там я ня бачыў нікога, таму пачуваўся крыху самотна, хадзіў рэгулярна ў сталоўку ды на некаторыя працэдуры, што былі мне прапісаныя. На лячэбную гімнастыку, якая мне хутка апрыкла, бо карысьці з яе я не адчуваў ніякай. Але і перапыніць яе не хапала сьмеласьці, дактары звычайна папракалі: чаму кінуў? Асабліва калі была персьпектыва зноў з тым жа самым да іх зьвярнуцца.
Так я і хадзіў у той працэдурны кабінет на першым паверсе, дзе маладая, даволі сімпатычная сястрычка валявым чынам ставіла маё дыханьне, прымушаючы прысядаць, нагінацца, хэкаць і хакаць. Аднойчы я прыйшоў можа крыху раней, давялося пачакаць у калідоры. Каб не было сумна чакаць, чаго я не выносіў асабліва ў лякарнях, я прыхапіў з сабой пару газетаў. Якраз уранку прыязджала з Гародні жонка, прывезла прысмакаў і – некалькі газетаў за мінулы тыдзень. I сярод іх, канешне, – «Гродзенскую праўду». Цікава было даведацца, што там адбывалася ў вобласьці за той час, як я тут хэкаў і хакаў.
Асаблівага, аднак, нічога не адбывалася – газета была ўсё тая ж, што год і дзесяць таму, нарада ў абкаме партыі, пастанова аблвыканкаму наконт падрыхтоўкі да ўборкі... Аднак на чацьвёртай старонцы быў зьмешчаны даволі вялікі матэрыял развагаў і ўспамінаў нашага гарадзенскага пісьменьніка Аляксея Карпюка, якога я трохі ведаў. Ня так, каб сябраваў, але пры сустрэчах на вуліцах мы віталіся. Тым больш, што, як я чуў, ён таксама некалі працаваў у абласным друку, здаецца, у той жа газеце. А пасьля яго выключалі з партыі, зьнімалі з работы. Цяпер – гэты яго матэрыял, даволі крытычны, як я зразумеў, прабегшы першыя абзацы.
У той момант у ціхім гэтым калідорным тупічку паявіўся і яшчэ адзін пацыент — немалады ўжо чалавек з тросткай, у трэніровачных з лампасамі штанах, але ў шэрым пінжаку, на борце якога стракацеў, як у нас казалі, іканастас; радоў восем ордэнскіх планак. Чыста паголены твар чалавека выглядаў, аднак, ня надта маладым, нават хвараві­тым, сівыя валасы на галаве здорава парадзелі і на лобе трымалася толькі некалькі рэдзенькіх пасмачак, закінутых назад. Але бровы! Бровы былі, мусіць, як у маладога – чорныя, густыя, нават навіслыя над можа калісь і грознымі, але цяпер ужо надта паблеклымі вачмі. Увогуле нічога асаблівага, нейкі адстаўны пенсіянер, мабыць, вайсковец, падумаў я, наўкось зірнуўшы на чалавека. Не павітаўшыся, той сеў побач у крэсла, трохі аддыхаўся і затым з увагай агледзеў мяне, зірнуў на газету.
– Гродзенскую газету чытаеце? – густым басам запытаў ён.
– «Гродзенскую праўду» – сказаў я.
– Ну і што яна піша? – пасьля нядоўгай паўзы папытаўся чалавек.
– Старая газета. Колішні нарыс Аляксея Карпюка чытаю.
– Карпюка? – перапытаў чалавек з зацікаўленьнем. – I пра што ён?
– Ды во яшчэ не дачытаў, – сказаў я, ня надта хочучы цяпер з ім гаварыць. Тое, што пісаў Карпюк, сапраўды было цікава – гаворка ішла пра пасьляваенныя метады калектывізацыі на Гарадзеншчыне. Як кажуць, тыя яшчэ метады.
Аднак тут якраз расчыніліся дзьверы кабінету і маладзенькая сястрычка ў белым кіўнула – маўляў, заходзьце. Я ўстаў, складваючы газету. Ды мой сусед выпрастаў руку:
– Калі можна, пакуль вы там...
– Калі ласка, – сказаў я, аддаючы газету.
Можа хвілінаў дваццаць я там у каторы раз хэкаў і хакаў, а як – выйшаў, прыйшла чарга майго адстаўніка, і ён нетаропка і акуратна склаў газету.
– Панятна, – сказаў толькі. – Прачытаў. Дзякуй.
I пайшоў у кабінет, а я выйшаў на волю.
Я сеў недалёка на лаўку і дачытаў нарыс. Увогуле нічога асаблівага – хто цяпер ня чуў і ня ведаў, як тады калектывізавалі заходнебеларускае сялянства. У цэнтральным друку, асабліва расейскім пра тыя часы пішуць і не такое, перабудова, здаецца, абудзіла памяць, а можа і сумленьне нават. Ня ўсіх, вядома. Тыя, у каго гэта сумленьне спала ў мінулыя гады, узялі, мабыць, за лепшае, каб яно спала і цяпер, так было зручней ва ўсіх адносінах. Але не ў Карпюка. Грамадскае сумленьне гэтага чалавека, як я разумеў, было надта ж чуйнае, і далікатнае. Можа нават балючае. Гэта, вядома, добра, нават выдатна для пісьменьніка ўсіх часоў, тым болей такіх, што перажывалі мы.
Некалькі наступных дзён я з гэтым чалавекам ня бачыўся. Праўда, аднойчы згледзеў яго ў сталоўцы, той сядзеў сьпіной да дзьвярэй, канчаў абед, ужо піў кампот. Я толькі прыйшоў, а як паабедаў, яго ў сталоўцы ўжо не было. Дзе, на якім паверсе ён жыў, таксама ня ведаў. Ды й наогул ён мяне мала цікавіў, – хіба тады, у калідоры, трохі зачапіў, і ўсё. Але праз тыдзень, ці, можа, дзён дзесяць, ён сам спыніў мяне на лесавой дарожцы, куды я выйшаў перад вячэрай прагуляцца. Мой знаёмец стаяў пасярод дарожкі і нешта пільна ўзіраўся ўгору ў вецьце хвой.
– Цікава, – сказаў ён, як я падышоў. – Цікава.
– А што цікава?
– Вунь бачыш?.. Вунь ля той высокай хвоі. Варона бурыць грачынае гняздо...
Бурыць ці не, здалёку цяжка было вызначыць, проста ў нейкім гнязьдзе з гальля масьцілася варона, падобна нават на тое – падкладвала ці папраўляла галінкі. Так я і сказаў чалавеку.
– Не, бурыць, – цьвёрда зазначыў ён. – Птушка ў чужое гняздо ня сядзе. Толькі пабурыўшы.
Можа і так, я пярэчыць ня стаў. Чалавек, таксама ўжо згубіўшы цікавасьць да птушак, памалу пайшоў па дарожцы, яўна зьбіраючыся скласьці са мной кампанію.
– А вы чыталі [пра] кнігі таго Карпюка?
– Дзе?
– А ўсё там жа. У «Гродзенскай праўдзе». Аказваецца, ветэраны ўсё ж далі яму прыкурыць.
– Ветэраны?
– Ну. Прыедзем, дам вам пачытаць. Мне сьпецыяльна прыслалі. Па маёй просьбе, праўда. Як былому кадраваму супрацоўніку вобласьці.
– Во як! А дзе вы там супрацоўнічалі?
– У Камітэце дзяржаўнай бясьпекі, – ціха, з затоеным гонарам мовіў мой знаёмец. – Уся тая гісторыя з Карпюком – і ня толькі з ім – прайшла ў мяне во дзе, – ткнуў ён сябе вялікім пальцам у грудзі і ўважліва паўзіраўся ў мяне.
– Во як! – толькі разгублена сказаў я.
– Во так. А ты ня сябра Карпюка?
– Не, – сказаў я ня надта рашуча, і ён, мабыць заўважыў тую маю нерашучасьць. – Трохі знаёмы.
– Трохі знаёмы... Увогуле, я таксама, можна сказаць, трохі знаёмы. Выпіваць не даводзілася, сем’ямі не сябравалі...
Тое мяне заінтрыгавала, – па-першае, кадравы супрацоўнік органаў быў на той час фігураю, амаль экзатычнай, дзе я такога і калі мог сустрэць? Хіба па выкліку ў камітэце. Але да гэтага, як кажуць, Бог мілаваў, мяне туды ня клікалі. Зноў жа, адчуваў, штосьці яго падмывае распавесьці мне пра Карпюка, справа якога, падобна, пачала раскручвацца нанова. Але што ён мне можа паведаміць? Няўжо ён нешта сакрэтнае проста так, дзеля цікаўнасьці, можа даверыць малазнаёмаму, амаль выпадковаму чалавеку?
– Але ж вы, мабыць, ягоныя аповесьці чыталі? – сказаў я. Можа, з гэтага і трэба было пачынаць размову.
– Аповесьці я чытаў. Я іх ня толькі чытаў. Я іх амаль з алоўкам праштудзіраваў. Кожнае слова.
– Во як! – зноў вырвалася ў мяне.
Мы выходзілі з хвойнага лесу на адкрытае поле, у вочы ўдарыла перадвячэрняе сонца, і мой спадарожнік спыніўся.
– Сонца! Не люблю сонца. Ад яго ціск павышаецца...
– У вас гіпертанія?
– У мяне ня толькі гіпертанія, малады чалавек, – сказаў ён з непрыхаваным адчаем у голасе. – У мяне рак!
– Рак?
– А ты думаў... Хочаш запытаць, чаму не лячу? Лячыў, ды што толку. Цяпер ужо ўсё адно... Усё роўна, ад чаго загібацца... Так што...
Колькі часу ён памаўчаў, паволі ступаючы па асфальтаванай дарожцы. Я памаўчаў таксама, бо ня ведаў, пра што казаць. Ці, можа, трэба было суцяшаць чалавека, ці ўгаворваць яго лячыцца. Але мне цікава было чуць пра Карпюка.
– Карпюк таксама штось занямог. Ляжаў у бальніцы.
– Карпюка чорт ня возьме. Здаровы, як бык! А што – ня п’е, ня курыць... Ну, можа, трошкі з нервамі непарадак.
– Яно ўсё можа быць. Хваробы не разьбіраюць: хто п’е, хто курыць.
– Хваробы не разьбіраюць, а чалавек павінен разьбіраць. Кожны чалавек. Тым больш – савецкі.
Я ня ведаў, як далей працягваць размову, тым больш у гэткім, зададзеным ім, тоне. I сказаў, можа трошкі правакуючы:
– Ну, Карпюк, здаецца, ужо савецкі чалавек. I партызан, і паранены. А што з партыі выключалі, дык аднавілі ж.
– Аднавілі. Не было каму разьбірацца. Усё на хапок, абы для галачкі. Такое нашае партыйнае кіраўніцтва.
– Хіба не разьбіраліся?
– Разьбіраліся... Вось ты мне скажы, чаму гэта ён усё жыцьцё ішоў уніз. Можа па сьпіралі, але ўніз. А яму ж давяралі. Адразу пасьля інстытуту паслалі ў Сапоцкінскі раён загадваць райана. Вялікая пасада. Дарэчы, я таксама быў там. Ну, можа, крыху пазьней за Карпюка, як яго ўжо адтуль папрасілі.. Я прыехаў туды маленькім чалавекам, старшым сержантам, танкістам. Але я рабіў, я чэсна ваяваў з бандытамі. А Сапоцкінскі раён, учці, тады быў самы бандыцкі... А я там атрымаў першую афіцэрскую зорачку...
– Чэкісцкую?
– Чэкісцкую, да. Улетку мяне ўжо ўзялі ва ўпраўленьне. А ён здрадзіў. Ён пачаў скардзіцца, пісаць у Менск, і яго адкамандзіравалі дырэктарам школы ў Ваўкавыск.
– Але няўжо здрадзіў? Ён жа пісаў, што ня мог пагадзіцца з метадамі калектывізацыі, – сказаў я. Па праўдзе, я ўжо пачаў шкадаваць, што ўлез з гэтым чалавекам у размову, якая, адчуваў, прынясе мне мала задавальненьня. Але не хацелася і прыпыняць размову, тым болей, што ў ім штось набалела і карцела вырвацца.
Між тым у сталоўку ўжо ішлі людзі – па адным і групкамі; мы таксама паціху шпацыравалі да яе ганку.
– Пры чым тут метады! – пачаў прыкметна нерваваць чалавек. Метады, як і ўсюды. Як і раней, вядома, бальшавіцкія метады. Кулакам не спрыялі. З кулакамі паступалі жорстка – тое праўда. Але бедната была за нас. Вот тут сабака і зарыты – за каго быў Карпюк? Хаця ладна, калі хочаш – пасьля ужына пашпацыруем.
– Добра. Пагуляем, – пагадзіўся я.
Пасьля вячэры, як я сышоў з ганку сталовай, ён ужо чакаў мяне трохі зводдаль ад уваходу. Надвор’е было цудоўнае, першыя цёплыя дні лета, сонца ўжо закацілася за бор, на бярозах паблізу не варухалася ніводнае лісьцейка, так было ціха. Некаторыя з санаторыя пабрылі па дарожцы ў бок шашы, а мы завярнулі па-над сьцяной бору да недалёкай рэчкі.
– Толькі я хацеў папярэдзіць, – ціхмана зазначыў чалавек. – Тое, што я расказваю, не для перадачы. Ты разумееш?
– Ды ўжо ж, – сказаў я.
– Цябе як завуць?
– Я назваў імя і прозьвішча, сказаў, што працую ў газеце. Чалавек паморшчыўся сваім даволі абвялым тварам.
– Не люблю журналістых.
– Ну што ж... Журналістыя таксама розныя.
– Мяне можаш называць Мікалаем Іванавічам.
– Добра, – пакорліва сказаў я, у душы, аднак, усумніўшыся, ці сапраўды ён той, кім назваўся. Але, можа, гэта ў іх так прынята, у чэкістаў. Як, скажам, у журналістаў – заведзена падпісвацца псеўданімам. Хаця мне ўсё роўна, хто ён – хай будзе Мікалай Іванавіч.
– Дык вось Карпюк, – сказаў Мікалай Іванавіч і, прыпыніўшыся, азірнуўся. Ззаду за намі нікога блізка не было, і мы пайшлі далей. – Ён жа як трапіў у нашае поле зроку. Усё праз сваю дурасьць. Ужо будучы дырэктарам школы пад Ваўкавыскам, напісаў у ЦК КПСС пісьмо, што ў Беларусі няправільна праводзяцца нарыхтоўкі хлеба. Што дужа сьпяшаюцца з выкананьнем плану і ад таго страты.
– Дык праўда ж, – сказаў я.
Мікалай Іванавіч аж прыпыніўся, акінуў мяне дакорлівым позіркам, але не сказаў нічога на маю заўвагу.
– Ён думаў – адкрывае Амерыку. Быццам у Маскве, у ЦК невядома, ад чаго і чаму страты. Знайшоўся адзін такі разумны ў Беларусі – настаўнік Карпюк. Адтуль, відаць, накруцілі хваста Першаму ў Менску, і той выклікае Карпюка. А гэты дурань рады – думае, за­служыў падзяку ці нават павышэньне. Паехаў, прапусьцілі ў кабінет, ну ён і прэцца па дарожцы, выставіўшы руку. А Першы рукі за сьпіну, бровы ссунуў і адразу яму ва ўпор пытаньне: «Вы колькі год працуеце на англа-амерыканскі імперыялізм?». Во тут Карпюк і зьвяў. Забэкаў, замэкаў, а нічога растлумачыць ня можа. Не валодае тэмай... Так пасьля і адзначылі ў дакументах. А Карпюка – з дырэктарства прэч, хадзіў без работы, пасьля ўладкаваўся лабарантам у педінстытут. Во тады, мусіць, і пачаў пісаць сваю «Дануту». А што – часу багата, крыўда душу точыць, самы раз узяцца за пісацельства.
– Але «Данута» не пра той час. Там – даваенная Польшча.
– Гэта няважна, што Польшча. Але відаць скіраванасьць. Мы накіроўвалі да сьпецыялістаў – не тады, праўда, пасьля. Сьпецыялісты з Акадэміі навук далі заключэньне, што антысавецкасьць аўтара адчуваецца.
– Так і напісалі? Сьпецыялісты? Літаратураведы? Цікава, а хто канкрэтна?
– Так я табе і скажу, – прыжмурыў вочы Мікалай Іванавіч. – Ды я і сам ня ведаю. Падпісана – псеўданімам.
“Бог ты мой, думаў я. Гэтая невялічкая аповесьць Карпюка, як я памятаў, была тады даволі цёпла сустрэтая ў пісьменьніцкім друку, яе хвалілі ў рэцэнзіях. Карпюка неўзабаве прынялі ў СП, можа ўпершыню ён адчуў сябе на кані і нават прыбіў на дзьвярах кватэры медную таблічку «Аляксей Карпюк, пісьменьнік». А гэтыя, глядзі ты – праводзілі сваю эксьпертызу. I дзе! У Інстытуце літаратуры Акадэміі навук... Ці, можа, у іх сваіх літаратураведаў у штацкім бракавала?”
– I вось тут паявілася праблема: зьверху патрабуюць справаздачы, ну дадзеных, матэрыялы распрацоўкі, а у нас тых распрацовак – кот наплакаў. Уся справа, ведаеш, што гэты тып на адным месцы сядзеў нядоўга. Усё лётаў, лятун сапраўдны, чэснае слова. Толькі нашыя аператыўнікі яго абсадзяць, ну, агентамі, так сказаць, асьведамляльні­камі, а ён ужо зьехаў. Або звольніўся. Што ўжо само па сабе падазрона – чаго гэта?
– Але ж яго звальнялі, – сказаў я. – Як жа было яму ня лётаць.
– Не заўжды звальнялі. Ён і сам умеў звальняцца. З рэдакцыі, напрыклад. Толькі там харошага хлопца да яго падсадзілі, беларуса-заходніка, таксама пачынаў нешта пісаць – звольніўся. Паступіў у “Інтурыст”. Мы як даведаліся, аж млосна стала, начальнік вымову тром супрацоўнікам уляпіў.
– Але завошта?
– Як завошта? Гэта ж прамы шлях – за мяжу. Ён, знаеш, такі шлях і падбіраў, каб пісаць і свае пісакі туды перапраўляць прамым ходам. Ды яшчэ некаторых туды ўцягнуць. Тут ужо арганізацыяй запахла...
– Да… – сказаў я, ня дужа, аднак, разумеючы логіку гэтага чалавека. Затое чалавек, мабыць, выдатна разумеў сваю логіку.
– Во тут на Карпюка паявіўся яшчэ адзін пісака, во цяперашні народны Васіль Быкаў. Але пра гэта я раскажу пасьля. Вунь ідзе дзядок з кульбай, бачыш? Мне трэба з ім паздароўкацца. Наперадзе сапраўды паявіўся дзядок з кіёчкам, у цёмным гарнітуры пры галыштуку, ён, аднак, дробненька і жвава тупаў дарожкаю, – ужо згледзеўшы нас, пачаў пільней узірацца праз акуляры. Каб не замінаць ім, я павярнуў назад.
Наступны дзень выдаўся дажджлівы, зраніцы ліў дождж, але пад абед перастаў, па небе плылі непрыемныя зусім асеньнія хмары. Я сядзеў адзін у сваёй двойцы і думаў над учарашняй размовай. Усё ж тое было ня толькі цікава, а і дужа важна, нічога падобнага мне чуць не даводзілася. I я думаў, ці не запісаць тое, можа б калі прыгадзілася, бо спадзявацца на памяць я ня дужа хацеў, мая памяць увогуле была дзіравая. Працуючы ў газеце, усё бывала браў у блакноцік. Калі гутарыў з калгаснымі кадрамі, было шмат лічбаў, прозьвішчаў – усё ў блакноцік. Тое здорава памагала заўжды, давала магчымасьць пазьбегнуць памылак. А неяк нават атрымаў апраўданьне праз суд – гэта калі адзін калгасны сьпецыяліст хацеў узяць на пушку. Сказаў, а пасьля адмовіўся. Але ў мяне ўсё было дакладна запісана.
Той дзень зранку напарнік мой, таксама малады хлопец з Талачынскага выканкаму, зьехаў аўтобусам у горад, і я наважыўся. Прысеў ля стала і пачаў што-нішто накідваць у блакнот з пачутага ўчора пра Карпюка. Толькі напісаў паўстаронкі, у дзьверы ціха стукнулі два разы, і на парозе зьявіўся Мікалай Іванавіч. Ён быў у даўгой зялёнай афі­цэрскай накідцы.
– Што вы тут сядзіце, пойдзем пройдземся, – пачаў ён нейкім незадаволеным голасам. I мусіць, згледзеўшы мой блакнот у руках, ціха засьцярожліва мовіў: – Што пішаце? Можа, мой расповед запіс­ваеце? Ні ў якім разе. Я забараняю.
– Ды не, – сказаў я сумеўшыся. – Тут я па матэрыялах санаторыя...
– Санаторыя? Мусіць, знайшлі недахопы? Ваш брат на гэта мастак. Хлебам яго не кармі – дай недахопы.
– Што ж, тым кормімся, – працытаваў я класіка журналістыкі.
Мы выйшлі ў двор, дзе нас адразу падхапіў сьвежы напірысты вецер з-за вугла – увогуле надвор’е было не для пагулянак. Тым болей, што, сьпяшаючыся, я не надзеў нічога на свой новы пінжак.
– Можа ў пакоі лепш? – сказаў я. – Я там адзін.
– Не, – цьвёрда сказаў Мікалай Іванавіч. – У пакоі не гадзіцца.
Мы прайшлі ў хвоі, там стала трохі зацішней. Мой спадарожнік хмурыў нездаровы, з мяшкамі пад вачмі, твар.
– Прыроды, пагоды ня трэба баяцца. Я, знаеце, як рабіў аператыўнікам, і намокнуў, і намёрзься. Усяго было. Асабліва ў барацьбе з бандытызмам... Прыходзілася адзін на адзін на лясной трапе. Хто раней стрэльне, той і пераможа. Цераз труп пераступіш і – далей. Во такая была наша служба.
– А вы адкуль родам?
– Ды я з дальніх краёў. Сібірак! – з гонарам мовіў Мікалай Іванавіч. Але як прыехаў у 44-м у Сапоцкін, так тут і застаўся. Уся чэкісцкая служба на Беларусі. Ну, ня лічачы, канешне, вучобы – школы, акадэміі... Да-а. Дык на чым я ўчора спыніўся?
– Пра Быкава нешта пачалі, – успомніў я...
– Пра Быкава, ага. Гэты Быкаў Вася таксама задаў нам клопату. Памятаю, я дзяжурным быў па ўпраўленьню, раніцой дакладваюць: невядомы грамадзянін захапіў сакрэтную явачную кватэру. Ну вы разумееце, якая гэта была кватэра? Што за грамадзянін? Адкуль? Далажыў начальніку, той выклікаў начальніка аддзелу – ніхто нічога ня ведае. Срочна снарадзілі афіцэра з Наружкі, выклікалі ўпраўдома, міліцыю. I высьвятляецца... Дэмабілізаваны афіцэр, прыехаў аднекуль з Далёкага Усходу, без дазволу, уначы ўламіўся ў нашую кватэру – з жонкай і малым дзіцём, і не адчыняе на патрабаваньні міліцыі... Як жа так можна? Ды яшчэ афіцэр! Далажылі начальніку другі раз, той аж счырванеў: ён жа яшчэ раскрые нашу мясцовую сетку, туды ж, ня ведаючы, пойдуць сексоты, а ён усіх іх засьвеціць. Вы разумееце, што можа атрымацца...

Ад публікатара. Тут ужо па праву героя сумнай гісторыі хачу ўзяць слова і зрабіць некаторыя заўвагі. Унесьці паразуменьне. Так, гэта быў я, Васіль Быкаў, публікатар гэтай дзіўнаватай працы. У час першага хрушчоўскага скарачэньня войска ў ліку іншых 500 000 я быў зволены з кадраў і прыехаў у Гародню, дзе некалі жыў пасьля вайны. Невялічкая аднапакаёўка тады дасталася жончынай сястры, маладой дзяўчыне: студэнтцы, якая, пакуль Быкаў мацаваў абарону далёкаўсходніх рубяжоў, натуральна. выйшла замуж, нарадзіла дачушку і жыла ў маленькай, прыстасаванай кватэры непадалёк ад рэстарану «Нёман».
Вось туды і прыехаў Быкаў. У адным пакоі паставілі другі ложак, сёстры неяк мірыліся з агульнай кухняй. Гаспадар працаваў у сумежнай з Мікалая Іванавіча сістэме. Праз нейкі нядоўгі час стала зразумела, што мне трэба некуды ісьці, дзесьці шукаць кватэру – кватэры ж ад гарадскіх уладаў не дачакаешся. Аднойчы мой гаспадар і кажа: чуў, вызвалілася кватэра блізка ад вуліцы Алега Кашавога, чалавека, які там жыў, перавялі на працу ў Воранава, ці што. Так што пакуль ня позна – займай! Што самавольна – ня дрэйф, цяпер усе так робяць. Толькі ўпрыся. Будуць выганяць – стой, як абаронца Брэсцкай крэпасьці.
Што ж, угаворваць мяне не было патрэбы, так я і зрабіў. Увечары перанёс чамаданы. Ламаць дзьверы не спатрэбілася, у прабой быў уторкнуты іржавы замок без ключа. Але засоў знутры быў добры, моцны засоў. I я ім засунуў дзьверы.
Праўда, бліжэй да поўначы пачалі стукаць. I ціха, нясьмела, і нахабна. Нехта нават падаваў голас, называў сябе. Я маўчаў, не адгукаўся. Але і ня спаў. I так да раніцы. Раніцай трошкі заснуў, але разбудзіў мяне такі стук, што і мёртвы прачнуўся б. Патрабавалі адчыніць – то была міліцыя. I я адчыніў. Праўда, уваліліся ў пакой не міліцыянеры, а двое ў драпавых паліто, з імі домаўпраў, якога я ўжо ведаў, як заходзіў у домакіраўніцтва наконт кватэры. Яны запатрабавалі дакументы. Я падаў дакументы. Агледзеўшы іх, запатрабавалі выкідвацца. «Куды?» «Это не наше дело. Квартира принадлежит горжилуправлению, она уже занята». Нешта ня надта ў тое верылася – у горжылупраўленьне.
Пасьля прыходзілі і яшчэ — і ўдзень, і ўначы... Стукалі, пагражалі. Стала зразумела, што мне тут ня ўседзець. Тады я пачаў шукаць прыватнае жыльлё, і пад Новы год зьехаў на Падгорную – у цесны катушок старой дамоўкі. Там ужо ад мяне адчапіліся.
Мы спыніліся на мокрай асфальтаванай дарожцы ў сасоньніку, мой спадарожнік, здаецца, нанова гатовы быў перажываць той даўні канфлікт з Быкавым. I яго я разумеў: па тым часе ўлезьці ў гэтую іх сакрэтную сетку – то, мабыць, было злачынства, якое, калі неяк абышлося дэмабілізаванаму Быкаву, дык то было шчасьце. Я ўжо ведаў, як гэтыя ўмелі помсьціць. Але пра тое – хай іншым разам.

– I вось гэты Быкаў, перазімаваўшы, апынаецца, дзе думаеце? Зноў у той жа рэдакцыі, дзе працуе Карпюк. Мала нам было аднаго Карпюка, дык яшчэ і Быкаў. I, уяўляеце, таксама пачынае пісаць. Што-нішто паяўляецца ў абласной газеце, але і ў Менску таксама. Ну мы тут ужо паставілі пытаньне: або той, або другі. Але не абодва разам. I праўда, Карпюк неўзабаве звольніўся. Во тады ён і апынуўся ў «Інтурысьце». Адно за другое ня лепей. Але ўсё – партыйнае кіраўніцтва. Тады ж ужо органаў пазбавілі сілы – Хрушчоў гэны – усё стала вырашаць партыя. Мы сігналілі ў час, папярэджвалі. Ды там, ведаеце, дужа цяжкія былі на пад’ём людзі. Пакуль раіліся, узгаднялі з Менскам... А тут чорт ведае, што тварылася... Быкаў пачаў стругаць свае аповесьці пра вайну. Ну, увогуле пра вайну добра, патрыятызм, гераізм і так далей. Але і ў яго таксама падазроныя ноткі. Мы ўсё чыталі, аналізавалі, і – сігналілі куды трэба. Але ж падтрымкі нуль. А тыя тым часам ужо наладзілі сувязь з італьянцамі. Так, Карпюк там не драмаў. Карыстаючыся службовым становішчам, сваім кабінетам на вакзале (адвёў для «Інтурыста» кабінет начальнік вакзалу, уяўляеце, наладзіў там падазроныя сустрэчы. I во ўжо ў яго незаконна жыве адзін італьянскі разьведчык – цэлых тры дні. Уяўляеце?.. I яны з Быкавым кормяць яго ў рэстаране.

Ад публікатара. Тут зноў трэба ўзяць слова публікатару, каб растлумачыць простыя рэчы. Задача Карпюка, як начальніка Гара­дзенскага агенства «Інтурыст», была ўсё ж садзеяньне заходняму турызму, тым болей, што гарадзенская станцыя тады (ды і цяпер) была прымежнай на ўчастку Ленінград-Варшава. I вось аднойчы пагранічнікі зьнялі з цягніка, у якім вярталася з Ленінграду група італьянскіх турыстаў, аднаго міланскага фельчара, у якога не аказалася пашпарту. Сказаў: згубіў. Што было рабіць начальніку турызму з турыстам, у якога ні дакументаў, ні грошай. Ён яго прывёў у свой кабінет і паведаміў у органы. Але тыя таксама ня ведалі, што рабіць. Мабыць, трэба было даць нейкі прытулак і – карміць. Але каму гэта хочацца? Ды мне трэба былі некаторыя італьянскія словы-фразы. Карпюк ведаў гэта. I ён мне аднойчы тэлефануе: «Прыходзь, пагаворым, – у мяне тут італьянец начуе.» Ну я і прыйшоў. I мы спусьціліся з гэтым італьянцам у рэстаран, павячэралі, трохі выпілі. Ён з большага гутарыў па-расейску, і я ад яго дазнаўся шмат пра якія італьянскія выразы, якімі надзяліў маю гераіню ў «Баладзе»*. Дні праз тры дакументы італьянца знайшліся – іх у яго, канешне ж, укралі ў горадзе на Няве, а пасьля выкінулі на Неўскім, і ён зьехаў з Гродна. Але я яго не праводзіў – праводзіў Карпюк. Тая гісторыя, аднак, мела яшчэ свой працяг.

– Мы, канешне, трымалі ўсё пад кантролем. Усе іх ня дужа прыстойныя – скажам так – размовы. Увогуле, тых размоваў сабралася ў Карпюка нямала, хаця ён, хітрая бесьція, стараўся ў сьценах асабліва не балбатаць, не раскрывацца. Як што з тым жа Быкавым ці з кім іншым такога ж кшталту, дык ён – выйдзем, пагаворым. – Мабыць жа меў на тое падставу, – не ўтрымаўся я.
– Канешне, меў. У тым і справа. Але чэсны чалавек з чэснымі размовамі ня будзе таіцца, аглядвацца. Іншая справа, калі разгаворчыкі яшчэ тыя. Ну але ў нас гэтая справа была адладжаная – за вуглом мы таксама ўмелі слухаць, хоць тое і было болей складана. Дык вось, я сказаў, мы сігналілі. Пасьля першых аповесьцяў Быкава нават пачалі настойваць. Ну ня тое, канешне, каб яго зарыштаваць – у той час арышты былі непапулярныя. Але каб хоць адлупцаваць як мае быць у друку. Ня даць яму набыць антысавецкі капітал, з якім ён у Еўропе – герой. Праўда, тады яму толькі адзін «ЛіМ» добра ўлупіў – доказна, абгрунтавана, з бальшавіцкіх пазіцыяў.
– А, памятаю, – сказаў я. – Чытаў. Здаецца артыкул называўся «Героі ці ахвяры лёсу».
– Во-во. Здаецца, так.
– Дык гэта з вашай ініцыятывы? – не ўтрымаўся я, і Мікалай Іванавіч аж прыпыніўся.
– Не пытайся, малады чалавек, болей, чым я кажу. Зразумела?
– Зразумела.
– Ну, во. Я і без таго вам у рот кладу. А вам трэба, каб яшчэ і разжоўваў?
– Ну не, канешне...
Падобна, ён аж зазлаваў, ці, можа, зрабіў такі выгляд. Мяне ён называў то на ты, то на вы – як калі. Я ж стараўся [абыходзіцца] з ім як мага болей ветліва. Мне было дужа цікава ўсё, што ён расказваў. Тым болей, што пра некаторыя справы ў Гародні я ўжо чуў, але болей з размоваў, чутак, з друку. А гэты сьведчыць з самых глыбіняў. Яшчэ тых глыбіняў-сутарэньняў.
– Дык вось, я сказаў – пачатак быў добры. Звычайна было так, калі на пачатку творчасьці маладому даць добры ўрок, дык з яго выйдзе неблагі пісьменьнік. Так і рабілі, вопыт у гэтым сэнсе у нас быў багаты. А што – вазьміце С..., Ч..., П...** Мы іх добра направілі ў самы патрэбны час і – вось вынік. Выдатныя празаікі ва ўсіх адносінах; ідэйныя, партыйныя, народныя. А з Быкавым – дапусьцілі прамашку. Я ўжо не кажу пра Карпюка...
«Але ж хто вы такі, – думаў я, – каб даваць гэткага кшталту ўрокі? Вы што – выдатны пісьменьнік, прафесар, акадэмік? Ці нават адказны работнік ЦК? Хто вам даў такое права? Тым болей заезжаму расейцу, чэкісту, што прыехаў сюды, каб змагацца з бандытызмам у Сапоцкінскім раёне. А дайшоў да таго, што ўзяў за абавязак выхоў­ваць беларускіх пісьменьнікаў».
– Прабачце, а вы – таксама літаратар? – нясьмела папытаўся я.
– Я не літаратар, – амаль прастадушна адказаў Мікалай Іванавіч. – Але я чэкіст. Зноў жа, я – кандыдат навук.
– Якіх навук?
– Ну, юрыдычных. Думаеш, гэта мала? Гэта вельмі нават нямала. Бо я працаваў і вучыўся. Партыя вучыла.
– Зразумела, – сказаў я, каб спыніць гэты паваротак у размове, які яўна не падабаўся Мікалаю Іванавічу.
– Учціце, я ў антысавецкай скіраванасьці гэтых іх аповесьцяў разьбіраўся лепш за некаторых рэдактараў, хоць бы і пісьменьнікаў. Я ўсё нутром адчуваў, бо нутро меў чэкісцкае. А тыя рэдактары па пяць разоў чыталі і нічога ня бачылі. Бо самі былі такія ж.
– Якія?
– Нацыяналісты, во якія! Вазьміце тую ж гісторыю з аповесьцю Кулакоўскага. Партыя яго паставіла рэдактарам, каб ён правільна ацэньваў чужыя творы. Але як ён мог іх правільна ацэньваць, калі сам напісаў заганны, ачарніцельскі твор.
– Гэта «Дабрасельцы»?
– «Дабрасельцы», а што ж! Зганьбіў, збэсьціў усё на сьвеце. Усе планы і дасягненьні партыі ў галіне сельскай гаспадаркі. Як ужо разгарэўся скандал, тады яны да нас, што ёсьць па Кулакоўскаму? Каб прыняць меры. А ў нас па Кулакоўскаму нічога, не пасьпелі, не прадбачылі. Дык ужо па Карпюку ці Быкаву мы стараліся мець, што трэба, і што трэба прадбачыць.
Так мы ў той дзень і хадзілі ўзад-уперад у хвойніку, ніхто нам не перашкаджаў, знаёмых Мікалая Іванавіча тут, здаецца, было няшмат. Даходзілі ў адзін канец – да будынку, спыняліся, трохі стаялі і паварочвалі назад. Мікалай Іванавіч, падобна, быў ахвочы паспавядацца. А я стараўся як мага больш запомніць, бо наважыўся пасьля ўсё запісаць.
– Увогуле мы прадбачылі, шкада – да нас не заўжды прыслухоў­валіся. Хаця мы рэгулярна сігналілі ў інстанцыі. Ды во ў Менску паявіўся яшчэ адзін разумнік, кандыдат навук Адамовіч. Гэты выступаў на пісьменьніцкім зьезьдзе і збэсьціў нашых лепшых пісьменьні­каў, на якіх было столькі надзей. Я маю на ўвазе Хадкевіча, Карпава, некаторых з маладых. А во Быкава ён ухваліў. Як у таго паявілася ягоная «Трэцяя ракета», Адамовіч прабіў яе на кінастудыю, там пачалі здымаць фільм. Фільм, праўда, ня ўдаўся, але ў пачаткоўца Быкава, здаецца, закружылася галава. Ён сабе ўвабразіў чорт ведае што. Тут, трэба сказаць, і ў нас адбыліся некаторыя зьмены, пайшоў на заслужаны адпачынак старшыня камітэту, вопытны, заслужаны чэкіст, з Менску прыслалі новага. Новая мятла, як вядома, па-новаму мяце, але не заўжды ў той бок. А тут яшчэ Хрушчоў, гэты Мікіта, пачаў таптаць органы пад выглядам барацьбы з незаконнымі рэпрэсіямі. Быкаў усё капаўся ў вайне, сучаснасьці не чапаў. Ну, мы трохі і супакоіліся. Пацяралі бдзіцельнасьць! Увогуле мудрыя партыйныя кіраўнікі даўно ставілі пытаньне, каб кантраляваць пісьменьніка на стадыі стварэньня твору, а не пасьля яго надрукаваньня. Мудрая мера! Колькі б яна прадухіліла няўдач, скандалаў, а то і прамога шкодніцтва. Але не, не паслухаліся таго, ну і атрымалі.
У 55-м* у «Маладосці» паявілася аповесьць Быкава «Мёртвым не баліць». Рэдактарам быў паэт Пімен Панчанка. Трэба сказаць, у нашых колах ён быў чалавек вельмі ненадзейны. І па часьці паэзіі, і як рэдактар. Мы ня раз ставілі пытаньне, каб яго замяніць. Але нам пярэчылі. У Маскве «Юность» узначальвае вопытны, аўтарытэтны рэдактар, а яна вунь што друкуе! Еўтушэнку друкуе. А Панчанка Еўтушэнку не друкуе – дык што, ён лепшы за таго маскоўскага? Дзіўная логіка, нічога ня скажаш. Мы, як прачыталі гэтую аповесьць Быкава, дык адразу схапіліся за галаву – да чаго дайшоў! Ужо замахнуўся на органы. Раней усё пляжыў, але радавых, ну, некаторых начальнікаў – малога рангу. А тут – асабіста, смершаўца! Хаця і хітра замаскаваў яго пад штабнога афіцэра. Мы ўсё прааналізавалі, аформілі, данесьлі па інстанцыі. Чакаем. I нічога. Ні з Менску, ні з Масквы. Думаем, ну, павінны ж адрэагаваць, пазьнімаць з работы – і рэдактараў, і ў ЦК, а, можа, і нашым некаторым дастанецца. Але ідзе час, мёртвая ціша. Аслупянелі яны там ці што? Аказваецца, не, не аслупянелі, але ніхто ня хоча браць на сябе адказнасьць.
Так цягнулася аж да зімы, і во навіна – аказваецца, гэты з дазволу сказаць, твор, рыхтуецца да друку ў «Новом мире», які ўзначальвае хрушчоўскі любімчык Твардоўскі. Тут ужо запахла драмай на ўсю вуліцу, і мы ў Гродні вырашылі залегчы на дно. Хай! Мы сваё зрабілі, прасігналілі, нас не паслухалі, хай адказваюць.

Ад публікатара. Гэта, здаецца, праўда, на той час, як «Новый мир» узяўся рыхтаваць аповесьць і аж да яе поўнай публікацыі ў Беларусі ніякіх прыкметных рухаў супраць не адчувалася.
Аповесьць пераклаў Міхаіл Гарбачоў, маскоўскі перакладчык, сакратар Саюзу пісьменьнікаў СССР, наш зямляк – родам з Сеньненскага раёну. Да таго ён ужо перакладаў на расейскую мову «Трэцюю ракету», праз якую пасварыўся з Іванам Мележам, бо тым самым на пару месяцаў затрымаў пераклад ягонай эпапеі «Людзі на балоце». Патрабавальны Мележ забраў у яго раман і аддаў на пераклад іншаму перакладчыку – Д. Кавалёву. Сьпярша ў планах Гарбачова быў часопіс «Юность», дзе на той час друкаваліся самыя сьмелыя аўтары – В. Аксёнаў, А. Гладзілін і інш. Але «Юность» аповесьць не ўзяла – хітры Б. Палявой уцяміў, што тое значыць. Уцямілі, канешне, і у «Новом мире», але тое іх не спыніла, і аўтар атрымаў ад намесьніка галоўнага рэдактара А. Кандратовіча тэлеграму, што аповесьць будуць рыхтаваць да друку. Напачатку восені 1965 году я першы раз паехаў за мяжу на кангрэс «Комэса» у Рым, у групе савецкіх пісьменьнікаў быў і А. Твардоўскі, з якім я там пазнаё­міўся. Ён сказаў, што ўжо прачытаў аповесьць, не з усім там згодны, але дру­каваць будзе. Неўзабаве мяне паклікалі ў Маскву, дзе пасялілі ў цудоўным гатэлі «Савецкая», рэдакцыя прымацавала вопытнага рэдактара Асю Берзер, з якой я і пачаў працаваць. Працы было багата – і па стылі, і ня толькі па стылі. Пераклад, у якім захавалася нямала беларусізмаў, рэдакцыю не задаволіў, відаць, не задаволіла і асоба перакладчыка, што паставіла мяне ў далікатнае становішча перад ім. Загадчык аддзелу прама сказаў, што з Гарбачовым яны супрацоўнічаць ня будуць, будуць толькі проста з аўтарам. Гарбачоў, канешне, пакрыўдзіўся, але ўжо нічога зрабіць ня мог – рукапіс аповесьці ўжо быў у друкарні.

– Вы не сьпяшаецеся? – запытаў Мікалай Іванавіч, як мы ў чарговы раз прыпыніліся на дарожцы. Час ужо набліжаўся да абеду, але мне было цікава, і я сказаў, што не.
– Падзеі далей разьвіваліся так. Я сказаў бы, даволі драматычна. Зімой пачаў працаваць зьезд партыі, на якім выразна азначылася паваротка да новай палітыкі ў галіне ідэалогіі. Хрушчоў, як вядома, наламаў дроў, трэба было іх прыбіраць. Асабліва па лініі адносінаў да Сталіна і да органаў. Таго, што склалася пад канец яго цараваньня, нельга было трываць, лінію трэба было выпростваць. Але тут паўстала перашкода: група маскоўскіх інтэлігентаў напісала ў ЦК, Брэжневу, заяву, дзе пратэставала супраць быццам бы вяртаньня палітыкі да сталінізму. Трэба зазначыць, кіраўніцтва ЦК, Суслаў, а можа, і Брэжнеў не праявілі прынцыповасьці, прамарудзілі, пачалі вагацца. У такіх варунках ідзе зьезд. І тут паяўляецца першы нумар “Нового мира” з аповесьцю Быкава, у якой на матэрыяле вайны бэсьцяцца органы. Увогуле гэта быў акт сабатажу ў адносінах да палітыкі партыі – ня меней. Трэба ім аддаць належнае – у Маскве тое зразумелі адразу ж, і адразу прынялі меры. Найперш – публіцыстычныя. Газета Цэнтральнага Камітэту «Правда», якую, дарэчы, на той час рэдагаваў наш зямляк таварыш Зімянін, выступіла з артыкулам, у якім у пух і прах разграміла заганную аповесьць.

Ад публікатара. Наконт «пуха і праху» Мікалай Іванавіч дапускае перабольшаньне, на той час яны ўмелі тое рабіць зьнешне нават тактоўна, не патрабуючы вышэйшай меры для аўтара, як гэта было ў трыццатыя гады. Заганнасьць твору выяўлялася ў мастацка-ідэйнай няўдачы, у прыніжэньні прынцыпаў партыйнасьці і народнасьці. Напрыканцы артыкулу нават падносілася салодкая пілюля – прызнаньне таленту аўтара пры бесталанным творы. Адметна, што пры галоўным рэдактары «Правды» земляку Зімяніне аўтар таксама быў зямляк – беларус, слухач Акадэміі Грамадскіх навук В. Сеўрук, і гэтая рэцэнзія стала для яго першым прыступкам у яго затым бліскучай кар’еры на ніве ўдушэньня савецкай літаратуры і, асабіста, аўтара-земляка Быкава...

 
1989 г.
 
На гэтым рукапіс заканчваецца.

суббота, 20 февраля 2016 г.

Евреи и Христос

«Ваш отец — диавол!»

В сурово регламентированном бытии иудеев всё и всегда было известно: сколько нужно пожертвовать жрецам со своих доходов, как отмечать очередной праздник, чего нельзя делать в субботу. На любой вопрос могли ответить проповедники, кроме одного: когда придёт долгожданный Мессия. Держа паству в чёрном теле, раввины постоянно ободряли, кормили её сказочными обещаниями о скором появлении избавителя: «Как прекрасен он, Царь-Мессия, что восстанет из дома Иуды. Он перепояшет чресла свои, и вступит в битву с врагами своими, и многие цари будут убиты». Он сокрушит «железным жезлом» врагов племени Иуды и «разобьет их в черепки, как сосуд горшечника», положит к ногам евреев все блага мира и полную власть над уцелевшими народами. О времени его появления служители культа, прежде на разные лады изворачивавшиеся, в конце концов, научились лукаво ответствовать: «В один прекрасный день...» Потому, что сами не имели ни малейшего понятия, когда он заявится. Вот так и жили иудеи, поколение за поколением, терпя неслыханные жестокости и чрезмерные ограничения, созданные для них раввинами в собственных тюрьмах-гетто. Веками они ожидали Мессию-громовержца, который услужливо изрубит для них в капусту земное население и посадит каждого израильтянина на мешок с золотом. Или на шею личного раба. Изо дня в день выглядывали долгожданного небесного посланца в воинских доспехах и с карающим мечом. Бесконечными проповедями о появлении — не сегодня-завтра — Мессии они прожужжали уши всем окрестным народам. И в один воистину прекрасный день... он явился! Однако, сразу же разочаровал иудеев. Они ожидали свирепого и беспощадного мстителя, а на порог ступил человек со словами мира, добра и любви. Чуткий нюх фарисеев тотчас признал в нём заклятого врага, «пророка и мечтателя». Пламенного проповедника звали Иисус Христос. После многих изученных исторических подлинников на разных языках, я пришёл к твёрдому убеждению, что — в отличие от мифического Моисея или вообще эфемерного Яхве — такой человек действительно существовал. В сыне простого плотника сошлась та редкая комбинация генов, которая выпадает, может быть, одна на десять миллионов землян. Он, несомненно, обладал самыми незаурядными качествами. Был хорошо и всесторонне просвещён для своего времени. Как любознательная и глубоко думающая личность, философ-самородок и прирождённый оратор — он мог часами выступать с речами перед разношерстными толпами, вступать в непростую полемику и выходить из неё победителем, мастерски отвечать на самые каверзные вопросы. Ещё полагаю, что судьба наградила его большой внутренней энергией, а именно, редкой способностью к внушению, которую мы сегодня называем гипнозом. Потому, что описываемые (или, большей частью, приписываемые ему) случаи чудесных исцелений, подвластны только человеку с мощным гипнотическим влиянием. Ничего сверхъестественного, как это известно сегодня медицине, в сём нет. Немало известных гипнотизёров способно к подобному. Под сильным энергетическим влиянием у больных снимаются психологические блоки — и на глазах у публики немые начинают говорить, обездвиженные — ходить. Ещё, как на духу, сознаюсь: словно многие люди, я долгое время, под влиянием лживой сионской пропаганды, считал Иисуса евреем. Но, до тех пор, пока сам не засел за исторические первоисточники. Так, Христос родился в Назарете, который в те времена находился в провинции Галалея. И провёл в ней почти всю свою короткую жизнь. По законам соседней Иудеи, её жителям категорически воспрещались смешанные браки — то есть, его мать-галалеянка никак не могла выйти замуж за еврея. Другое. Правивший в те годы в Галалее Симон Тарсис — один из Маккавейских князей — был неглупым и решительным человеком. Раскусив змеиную сущность иудеев, он очистил свою страну — насильно выгнал их всех до единого в Иудею. Ай, да Тарсис! Получается, что это — самый первый правитель в истории, совершивший такой справедливый и богоугодный акт! Вот на каких мудрецов должно равняться современным президентам! Ещё более сильны аргументы Иисусового нееврейства, так сказать, от обратного. Если бы он был иудеем, то, по законам расистского государства, за откровенно анти-Моисеевские проповеди его затащили бы в первую попавшуюся синагогу и любой раввин, на глазах прихожан, рассёк бы ему трахею ритуальным ножом. Или — на худой конец — за столь дерзкое «богохульство» его бы отдали под скорый иудейский суд, откуда он живым уже никогда бы не вышел. Всполошившись не на шутку, правители Иудеи собираются вместе, чтобы обсудить: как им покончить с крамолой, пришедшей вместе с иноземцем. Ведь, объявив себя Мессией, Иисус восстал против кровавых заветов Моисея, а представляясь царём Иудеи, он якобы преступил римские законы. Думали-гадали и порешили умертвить его чужими руками. Иуда Искариот, этот иудей среди Христовых учеников, наущенный жрецами, предаёт своего учителя. Между прочим, за «совершенно верный», с точки зрения евреев, поступок изменник дважды в двадцатом веке был ими канонизирован: в России и Германии. Иудины последыши и ныне верны его делу, всегда готовы следовать по его грязным следам! Благо, если и им отмеряна вполне заслуженная иудина судьба: впоследствии, осознав своё злодеяние, он повесился. Предатель Иуда удавился на длинном суку — на нём ещё довольно места! Схваченный разъяренной, загодя натравленной на него еврейской толпой по доносу иудея, он был доставлен в трибунал, не имевший никакой законной власти. Христос был приговорён к казни после того, как подговоренные, подкупленные иудины лжесвидетели подтвердили возведённую на него напраслину. К чести Понтия Пилата, римского наместника в Иудее, он долго противился исполнению смертного приговора. И сяк и этак пытался уклониться от жестокого решения иудейских старейшин. Предлагал обойтись одним публичным бичеванием. Но коварные верховные жрецы стояли только на своём. Даже жена Пилата, опасаясь их мести, упрашивала мужа уступить нажиму. Фарисеи требовали самой жестокой и немедленной казни, пустившись на обычный еврейский шантаж. Они пригрозили донести на Пилата его императору: «Если отпустишь его, то ты не друг кесарю». И владыка дрогнул, начал поддаваться мощному натиску сплочённых сынов Яхве. Но всё же, совесть в нём заговорила ещё раз: «Возьмите его вы и по закону вашему судите его». Никак не хотел римлянин обагрять невинной кровью свои руки. Сведущие в законах злоехидные фарисеи и тут сумели извернуться, спихнуть заведомое убийство на иноземцев, чтобы самим остаться в тени. Ссылаясь на установленные Римом правила (которыми они, при любом удобном случае, пренебрегали), ответили: «Нам не позволено никого предавать смерти». Тогда Понтий Пилат предпринял последнюю и отчаянную попытку сохранить жизнь смертнику. Он предложил «народу» простить на выбор одного из двух приговорённых: Иисуса Христа или же разбойника с большой дороги, закоренелого убийцу Варавву. Он очень надеялся, что простой люд, конечно же, пожелает наказать куда большее зло — матёрого преступника, чем никогда и никого не обидевшего пророка. Но он ещё плохо знал волчью иудейскую натуру... В толпы еврейской черни затесались фарисеи-агитаторы и судьба могучего и высокого духом человека, выступившего против иудейского закабаления, была решена... Хитромудрая и коварная наука управлять народными массами в нужном русле изобретена евреями очень давно и только совершенствуется в течение тысячелетий! Убиение Христа было задумано фарисейскими дирижёрами, как самое мучительное и варварское издевательство, которое могло только взбрести в их кретинные мозги. Они решили именно так изуверски выместить на нём свою злобу, чтоб и ослушника на всём миру наказать, и другим на носу зарубить предупреждение на веки вечные. Показательная казнь с ехидно наброшенной на его плечи багряницей — подобные красные накидки позволительно было носить только королям; с грубой деревянной тростью в руках в роли царского скипетра; насмешливое величание Мессией и колючий терновый венец на голове, вместо короны; тяжёлый крест, привязанный к спине; камни и плевки по пути на Голгофу — эти мучения проложили Иисусу дорогу в бессмертие. Четыре гвоздя, вбитых в живые руки и ноги — навеки соединили его с небесами. Евреи причисляют Христа к соплеменникам по двум причинам. Во-первых, чтобы этим возвеличить самих себя: мол, вот, какие мы всемогущие да башковитые — и среди святых есть «наши», а вы, презренные людишки, молитесь богу — «нашему» единокровнику. Во-вторых, как бы странно это ни казалось на первый взгляд — чтобы унизить Иисуса, посеять сомнения в его истинности. Ведь, даже многие неевреи, которым выпало в этой жизни прислуживать сыновьям сатаны и питаться сытными крохами с их стола — даже они в душе презирают нечистоплотное племя. Простой же люд всегда ненавидел своих разорителей (один мудрец высказался ещё определённее: все нации недолюбливают друг друга, но все вместе ненавидят только евреев). Зная это, вот уже два тысячелетия жидомасоны грязной меткой на Христовом лбу — «еврей» — пытаются клеймить его в наших глазах. Во всех своих писаниях евреи умаляют и унижают Иисуса, приписывая ему незаконное рождение, магию и позорную смерть. Чернят эпитетами «лжец», «самозванец». Более того: талмуд, написанный жрецами вскоре после торы, категорически запрещает иудеям произносить в своем доме Христово имя. Поэтому, при необходимости — с чисто национальной казуистической изворотливостью! — они в своих жилищах называют Иисуса... «тот, у кого нет имени»! Талмудистами в средние века был сочинён пасквиль «Житие Иисуса Христа» и только по нему — до сегодняшних дней! — рассказывают о велико- мученике еврейским подросткам, а теперь и во многих публичных школах для всех поголовно детей. В нём повторяются не только облыжные насмешки и издевательства во время крестного хода на Голгофу, но и приводится много новых оскорблений. Не обходится здесь без традиционной для иудеев двойной бухгалтерии. Если в книгах для неевреев якобы весомо и убедительно доказывается божественное происхождение Девы Марии из якобы иудейского рода Давида, то, в литературе для внутреннего употребления, к Богоматери уже примазываться нет нужды — её называют распутной женой безродного парикмахера. И, что своего внебрачного сынка — Иисуса — она нагуляла с римским солдатом по имени Пантера. Далее излагается, что отчим отвёз приёмыша в Египет, где он изучал чёрную магию. Никак не в силах смириться с тем, что только по их наущению, но отнюдь не их собственными руками был на самом деле замучен «проклятый самозванец», иудеи пускаются на гнусное искажение истории. Утверждают, что Иисуса римляне передали после ареста во власть фарисейского Синедриона. Он провёл сорок дней у позорного столба, а затем был побит камнями и повешен в день еврейского праздника Пейсах. Ниже в пасквиле говорится, что сейчас «колдуна» истязают в аду погружением в кипящую грязь. Чёткое утверждение о том, что Христос не был иудеем, есть и в самом талмуде. Для этого откроем весьма познавательную книгу. Бывший американский сенатор, великий американский патриот Дэвид Дюк в детстве откровенно восхищался евреями — такое почитание внушается самими жидами всем школьникам в мире. Однако, с возрастом и опытом, лично пройдя через все сионо-свинские хлевы политического Вашингтона, пришёл к полному неприятию иудейства. И написал поразительное, до каждой точки и запятой выверенное по первоисточникам разоблачение «Еврейский вопрос глазами американца»: книга вышла в Москве в 2001 году. Мы к ней ещё обратимся, а сейчас — цитата со стр. 104: “Из Талмуда становится ясным, что иудаизм рассматривает Иисуса, как «шарлатана», «фокусника», «совратителя» и «обманщика». В Талмуде также утверждается, что библейское описание распятия на кресте было ложью, и что Иисус Христос был задушен (задохся) в яме с навозом, и что они ненавидели Его так сильно, что казнили его четырьмя различными способами. Он был неевреем... Ниже приводятся прямые цитаты, которые я взял из Талмуда, которые относятся к Иисусу и христианам: Валаам (Иисус) прелюбодействовал со своим ослом. (Санхедрин 105 а-в) Еврейские священники воскресили Валаама (Иисуса) из мертвых и наказали (казнили его в кипящей сперме). (57а Гиттин) Она, которая была потомком принцев и правителей (Дева Мария) разыгрывала из себя шлюху с плотником. (Санхедрин 106а) Иисус был опущен в яму с нечистотами до подмышек. Затем кусок плотного материала был помещен внутрь легкой материи, обмотан вокруг шеи, и два его конца были затянуты в противоположных направлениях, пока он не умер. (Санхедрин 106а)... Евреи должны уничтожать книги (христиан). (Шаббат 116а)” Весь талмуд пронизан прямо-таки животной ненавистью к замученному евреями пророку. Со страницы на страницу переходит нечистая хула: слова «безумец», «идолопоклонник», «нечестивый богохульник» перемежаются с «собакой», «порождением похоти». При перепечатках талмуда неоднократно из него вычёркивалось одно из самых отвратительных мест, но раввины, всякий раз, бережно его восстанавливали. Вот оно, образчик слепого и жуткого бешенства, не присущего людям с нормальной психикой: Иисус «погружен в аду на вечные времена в котел с кипящими нечистотами». А испанский еврей Моисей де Леон писал о Христе, как о «мертвой собаке, зарытой в куче навоза». Причём, отравление мозгов ядом ненависти начинается у евреев с детских лет. В одной из книг талмуда ставится в пример маленький иудёныш в Польше, который, по родительскому наущению, ежедневно проделывал одну и ту же процедуру. Ещё в силу возраста даже не понимая происходящего, он, проходя мимо Христова распятия у дороги, каждый раз плевал на него и приговаривал: «Будь ты проклят, создатель другой веры!». Но, что же такого сверхужасного сделал евреям Иисус? Зверски замучил иудейского ребёнка? Поголовно вырезал фарисейскую семью? Дотла сжёг синагогу? По сути, он первым, всего лишь, произнёс вслух слова — эти никого не режущие и не убивающие звуки: но порицающие ложные иудейские устремления, выступил против их разрушительной и человеконенавистнической, человекопрезирающей идеологии. Только за правду и своё мужество он был оплёван и растерзан заживо, а затем ещё и проклят на веки вечные. Мало этого — его имя и поныне всё более изощрённо вымарывается свежей грязью. Однако, двуликие потомки христовых палачей громче всех дерут сегодня глотку — как бы вы думали, о чём? — конечно же, о свободе слова! Но, разумеется, свободе слова только для самих себя. Первое жизнеописание Иисуса Христа и его нравоучений — Евангелие от Луки — было написано более, чем через сто лет после распятия на Голгофе. К этому времени мученик стал легендой, обрастающей всё более яркими и невероятными подробностями. Люди не могли примириться со смертью своего духовника и воскресили его в своём воображении: подобными примерами воскрешений изобилуют многие святописания у египтян, ассирийцев и других народов. Нужен был символ противостояния, разъедающей всё вокруг себя, духовной проказе иудаизма — и Христос стал им. Галилеяне принадлежали к семитской, то есть, арабской группе племён. Но сегодня подобную тонкость опускают, когда говорят о неприятии евреев. То есть, можно сказать, что Иисус, семит и араб — это и есть самый первый серьёзный юдофоб. Имя Христа стало хоругвью антиевреейского духовного Сопротивления. Талантливейшие писатели своего времени, создатели знаменитой проповеди (Евангелие от Матвея 23: 13-36) вложили ему в уста яростные и яркие, и ныне обжигающие страстью слова: «Горе вам, книжники и фарисеи, лицемеры, что затворяете Царство Небесное человекам; ибо сами не входите и хотящих войти не допускаете... обходите море и сушу, дабы обратить хотя одного; и когда это случится, делаете его сыном геенны, вдвое худшим вас... Вожди слепые, оцеживающие комара, а верблюда поглощающие... очищаете внешность чаши и блюда, между тем как внутри они полны хищения и неправды... Горе вам, книжники и фарисеи, лицемеры, что уподобляетесь окрашенным гробам, которые снаружи кажутся красивыми, а внутри полны костей мертвых и всякой нечистоты... по наружности кажетесь людям праведными, а внутри исполнены лицемерия и беззакония... Змии, порождения ехиднины!... Я посылаю к вам пророков... и вы иных убьете и распнете, а иных будете бить в синагогах ваших и гнать из города в город... да придет на вас вся кровь праведная, пролитая на земле... Истинно говорю вам: все сие придет на род сей». Евангелии от Иоанна (глава 8-44) Иисус Христос гневно бросает в лицо иудеям: «Ваш отец диавол; и вы хотите исполнять похоти отца вашего. Он был человекоубийца от начала и не устоял в истине, ибо нет в нем истины. Когда говорит он ложь, говорит свое, ибо он лжец и отец лжи».

среда, 17 февраля 2016 г.

Звукорежиссёр телеканала «БТ» Владимир Жолудь. Я выбираю ГОЛОДОВКУ!!!

ПРИВЕТСТВУЕТСЯ МАКСИМАЛЬНОЕ РАСПРОСТРАНЕНИЕ РЕАЛЬНОСТИ!!!
Довели белорусский народ.

Хартия'97http://www.charter97.org/ru/news/2016/2/17/191547/

https://www.facebook.com/DmitryDmitriyevichLitvin/

Если несчастье других людей оставляет вас безразличными и вы не чувствуете сострадания, вас нельзя назвать человеком.

Свобода слова - право человека свободно выражать свои мысли. В настоящее время включает свободу выражения, как в устной, так и в письменной форме.

Когда в стране справедливость, стыдно быть бедным и ничтожным; когда справедливости нет, стыдно быть богатым и знатным.

Хочешь избежать критики - ничего не делай, ничего не говори и будь никем!

Игорь Тальков - Родина моя

Я пробираюсь по осколкам детских грёз
В стране родной,
Где всё как будто происходит невсерьёз
Со мной.
Надо же было так устать,
Дотянуть до возраста Христа, Господи...
А вокруг, как на парад,
Вся страна шагает в ад
Широкой поступью.

Родина моя
Скорбна и нема...
Родина моя,
Ты сошла с ума.

В анабиозе доживает век Москва -
дошла.
Над куполами Люцеферова звезда
взошла,
Наблюдая свысока, как идёшь ты с молотка
за пятак,
Как над гордостью твоей смеётся бывший твой халдей
с Запада.

Родина моя
Скорбна и нема...
Родина моя,
Ты сошла с ума.

Восьмой десяток лет омывают не дожди
твой крест,
То слёзы льют твои великие сыны
с небес,
Они взирают с облаков, как ты под игом дураков
клонишься,
То запиваешь и грустишь, то голодаешь и молчишь,
то молишься.

Родина моя
Скорбна и нема...
Родина моя,
Ты сошла с ума.
Родина моя
Скорбна и нема...
Родина моя,
Ты сошла с ума.

Спаси, Господи!

вторник, 16 февраля 2016 г.

15.02.2016г. - Протест предпринимателей на Октябрьской площади г. Минска

Поддержи кампанию солидарности с ИП! Отменим Указ №222! 
http://zvarot.by/ru/solidarnost-s-ip/

ПРИВЕТСТВУЕТСЯ МАКСИМАЛЬНОЕ РАСПРОСТРАНЕНИЕ РЕАЛЬНОСТИ!!!
Довели белорусский народ.


Хартия'97: Будет скоро в Беларуси такой Майдан, которого мир еще не видалhttps://charter97.org/ru/news/2016/2/12/190886/

https://www.facebook.com/DmitryDmitriyevichLitvin/

Если несчастье других людей оставляет вас безразличными и вы не чувствуете сострадания, вас нельзя назвать человеком.

Свобода слова - право человека свободно выражать свои мысли. В настоящее время включает свободу выражения, как в устной, так и в письменной форме.

Когда в стране справедливость, стыдно быть бедным и ничтожным; когда справедливости нет, стыдно быть богатым и знатным.

Хочешь избежать критики - ничего не делай, ничего не говори и будь никем!

понедельник, 15 февраля 2016 г.

Предали анафеме патриарха Кирилла Гундяева, президента РФ Владимира Пути...

Берегитесь лжепророков, которые приходят к вам в овечьей одежде, а внутри суть волки хищные.

По плодам их узна́ете их. Собирают ли с терновника виноград, или с репейника смоквы?

Та́к всякое дерево доброе приносит и плоды добрые, а худое дерево приносит и плоды худые.

Не может дерево доброе приносить плоды худые, ни дерево худое приносить плоды добрые.

Всякое дерево, не приносящее плода доброго, срубают и бросают в огонь.

Итак по плодам их узна́ете их.

Наложили анафему за греховные грабежи, обманы и стремление к войне на ряд украинских и российских священников, а также российских чиновников.

В частности наложили анафему на президента РФ Владимира Путина, Геннадия Зюганова, Ирину Хакамаду и других политиков, патриарха Кирилла и ряд российских священников, и целый список "украинских предателей веры православной", среди которых первым был назван митрополит Одесский и Измаильский Агафангел (Саввин).

Анафема в христианстве означает отлучение еретиков или нераскаянных грешников от Церкви с объявлением пожизненного проклятия. Всего существует 19 пунктов по которым православная церковь может наложить анафему, среди них и стремление к войне.

НЕТ ЭЛЕКТРОННОМУ КОНЦЛАГЕРЮhttp://protivkart.org/index.php

На патриарха Кирилла подали заявление в Церковный Судhttp://3rm.info/main/61451-na-patriarha-kirilla-podali-zayavlenie-v-cerkovnyy-sud.html

Гундяев Владимир Михайловичhttp://www.compromat.ru/page_32401.htm

Ольга Четверикова. Русская церковь и капкан Ватиканаhttps://www.youtube.com/watch?v=4e1eaMiNvb0

12 февраля 2016 года патриарх Кирилл РПЦ МП. Богословский переворот. Предательство https://www.youtube.com/watch?v=ytyeeiLlRTk

Православие или смерть → https://www.youtube.com/watch?v=gNk4_EPTbCY (видео заблокировано в некоторых странах). Если в вашей стране фильмы не производятся, то для просмотра фильмов используйте анонимный браузер Tor. Установить его можно по ссылке https://www.torproject.org/index.html.en

суббота, 13 февраля 2016 г.

12 февраля 2016 года патриарх Кирилл РПЦ МП. Богословский переворот. П...

12 февраля 2016 года патриарх Кирилл встретится на Кубе с папой Римским Франциском.

Католицизм - это еретическое вероисповедание, в основе которого лежит ряд лжеучений. Это ересь. Католики - это еретики, сектанты.

12.02.2016г.
- ПРАВОСЛАВНЫЕ, ВЕРУЮЩИЕ И СТОЯЩИЕ В ИСТИНЕ - ЗАПОМНИТЕ ЭТУ ДАТУ НАВСЕГДА. Это день богословского переворота. Это день предательства веры православной.

ОБРАЩЕНИЕ К ПРАВОСЛАВНОМУ НАРОДУ РОССИИ, БЛИЖНЕГО И ДАЛЬНЕГО ЗАРУБЕЖЬЯ http://protivkart.org/main/7639-obraschenie-k-pravoslavnomu-narodu-rossii-blizhnego-i-dalnego-zarubezhya.html

ПАТРИАРХ КИРИЛЛ ГУНДЯЕВ ЭТО ЛЖЕПАТРИАРХ!!!

Время пришло выбирать нам крест или хлеб: быть нам со Христом или с антихристом. Выберем крест – спасёмся, выберем хлеб – погибнем.

Слуги антихриста загоняют всё человечество в электронный концлагерь. Антихристу необходимо поставить начертание на каждого человека земли, вживить каждому микрочип и, тем самым, получить полный контроль над душами людей. Все кто примут его богомерзкую печать - погибнут для жизни вечной.

НЕТ ЭЛЕКТРОННОМУ КОНЦЛАГЕРЮhttp://protivkart.org/index.php

АНАФЕМА ПАТРИАРХУ КИРИЛЛУ ГУНДЯЕВУ!!!
АНАФЕМА ПАТРИАРХУ КИРИЛЛУ ГУНДЯЕВУ!!!
АНАФЕМА ПАТРИАРХУ КИРИЛЛУ ГУНДЯЕВУ!!!


На патриарха Кирилла подали заявление в Церковный Суд
http://3rm.info/main/61451-na-patriarha-kirilla-podali-zayavlenie-v-cerkovnyy-sud.html

Гундяев Владимир Михайлович
http://www.compromat.ru/page_32401.htm

Ольга Четверикова. Русская церковь и капкан Ватиканаhttps://www.youtube.com/watch?v=4e1eaMiNvb0

Православие или смерть → https://www.youtube.com/watch?v=gNk4_EPTbCY (видео
заблокировано в некоторых странах). Если в вашей стране фильмы не производятся, то для просмотра фильмов используйте анонимный браузер Tor. Установить его можно по ссылке https://www.torproject.org/index.html.en

Помоги нам Господи! Защити и спаси от богомерзкой печати антихриста и его самого!

четверг, 11 февраля 2016 г.

Ольга Четверикова. Русская церковь и капкан Ватикана

На патриарха Кирилла подали заявление в Церковный Суд http://3rm.info/main/61451-na-patriarha-kirilla-podali-zayavlenie-v-cerkovnyy-sud.html

Гундяев Владимир Михайловичhttp://www.compromat.ru/page_32401.htm

Православие или смерть → https://www.youtube.com/watch?v=gNk4_EPTbCY (видео заблокировано в некоторых странах). Если в вашей стране фильмы не производятся, то для просмотра фильмов используйте анонимный браузер Tor. Установить его можно по ссылке https://www.torproject.org/index.html.en

Кандидат исторических наук Ольга Четверикова о роли Ватикана в мировой истории, его сегодняшнем статусе и истинных задачах, "спецоперации" Ватикана на Украине, богословском перевороте в РПЦ, а также о том, какова цель встречи папы римского с патриархом Кириллом и чем закончились предыдущие встречи глав православной и католической церквей.
Ведущий - Дмитрий Перетолчин.

среда, 10 февраля 2016 г.

Генерал-лейтенант Александр Лебедь. Золотые слова

Самые замечательные солдаты получаются из людей, которые, уходя из дома с утра, даже не помышляли о войне, а вечером, вернувшись, нашли на месте собственного дома воронку, в которой испарились жена, дети и родители. И вот это уже не человек, а волк, который будет рвать столько, сколько будет жить, а жить он будет долго, ибо он не ценит собственную жизнь: она ему не нужна, ему не нужны деньги, ему не нужны ордена, ему вообще ничего не надо. У него есть только одно - месть. Именно поэтому он будет жить долго. Жизнь ему будет в тягость, но он будет жить.

вторник, 9 февраля 2016 г.

Геноцид белорусского народа. Крепостное право

ПРИВЕТСТВУЕТСЯ МАКСИМАЛЬНОЕ РАСПРОСТРАНЕНИЕ РЕАЛЬНОСТИ!!! 
Довели белорусский народ. Правда жизни.

Горячий комментарий. Жесть, как она есть. Беларусь - страна для жизни!

Хочешь избежать критики - ничего не делай, ничего не говори и будь никем! 
Разорвём цепи рабства вместе!

суббота, 6 февраля 2016 г.

О чём говорят в каждом доме Палестины...

http://kevorkova.com/
 книга Надежды Кеворковой «Палестина. Сопротивление»

Книга «Палестина. Сопротивление» наконец-то появилась в России. Она была подписана в печать на излете 2013-го  – в год, когда Сектор Газа с его двумя миллионами жителей окончательно отрезали от внешнего мира. Даже для гуманитарных миссий. Сектор изолировали от медицинских препаратов, от милосердия и продовольствия. "Израильские" и египетские вертухаи сделали все, чтобы мир не слышал боль и унижения палестинского народа. Но теперь у нас есть эта книга, в которой можно увидеть и услышать людей, заключенных в самой большой тюрьме в мире – гордых борцов, просоленных рыбаков, многодетных мам, студентов университетов Газы… И, читая эту книгу, понимаешь, что невозможно сломить этот народ и сделать нас молчаливыми подельниками этого преступления.
    Это было что-то невероятное. Мимо, объезжая воронки, по дороге ехал свадебный… кортеж. Для ада, в который мы попали, это зрелище выглядело полным сюрром. «Любая свадьба в Газе – это, прежде всего,  политический акт», – прокомментировала увиденное журналист Надежда Кеворкова.
    Она в том,  2011-м  году, как гид вела нас по завалам Сектора, с болью и рыданьями оживавшего от «гуманизма» операции, с поэтическим названием «Литой свинец». (Ну, вот такой склад ума у вертухаев Палестины. Наверно, операцию в крематории они назвали бы столь же возвышенно – «Бенгальские огоньки»). В тот момент слова Нади мы восприняли, как эпатаж. Свадьба не может быть  политической  акцией, поскольку это акция любви.
    Но мы тогда мало знали об этой земле. Это был наш первый  день в палестинской Газе. Потом мы  убедились, что даже смех ребенка  тут политическая акция.
    …Кто сказал, что бессмертие было дано человечеству  в наказание? Для Газы  это  единственный способ существования. На каждую смерть отвечать   свадьбой и рождением.
    О бессмертии Палестины книга Надежды Кеворковой, написанная именно для России, где информационная блокада о событиях в  Газе привела к почти полному непониманию происходящих там  событий. Поэтому для  многих  агрессор стал жертвой. И наоборот.
    Надежда исколесила   Палестину, зашла во многие  дома. Она с медицинской точностью воспроизвела  чистые голоса простых людей,  политиков всевозможных рангов, солдат невидимого фронта из "Бригад имени Из эд-Дина аль-Кассама" – всех свидетелей и участников многолетней борьбы за жизнь, за землю, за любовь к своей Родине…
    Честно говоря, и нас, сотрудников фонда «Солидарность», привела в Газу именно Надина история палестинского народа, изложенная ею в репортажах и очерках про бессмертный  Сектор.
    Возьмите книгу в руки, и вы услышите, что сама Палестина говорит с вами. Без переводчиков, умеющих все переворачивать  с ног на голову… Читать будет больно и стыдно. Как всякому человеку, у которого под окном убивают людей, а он в это время смотрит телевизор.

    Земля

«Старые и высокие деревья приказывают срубить.
Можно разводить только низкорослые культуры.
Сараи приказывают убрать – или их разбомбят.
Опасно работать в поле – могут выстрелить в любое время.
За семь месяцев у нас убили семерых соседей.
Они приехали на танках, уничтожили систему ирригации.
Безо всякой причины. Утром тоже стреляли. Четыре дня подряд стреляют по нашему дому».

    Это говорит 23-летний фермер из Газы Сафат, чья земля расположена на границе с "Израилем".
    Читайте, пока у вас не устанет сердце.

    Вода

«Со мной был 12-летний ребенок. Я получил множество ранений. Мы час ждали «Скорую помощь». В "израильских" новостях нас – меня и ребенка, назвали стрелками-террористами. Но почему-то из палестинского госпиталя Шифа меня перевезли в "Израиль" в госпиталь Охлоф, хотя террористов они не возят. У меня были очень тяжелые ранения – я пролежал там 60 дней. Министерство здравоохранения в Рамаллахе заплатило за операцию 40 тысяч долларов, а "Израиль" ничего не заплатил. Я подал в суд, пока нет ответа. Одной рукой рыбачить теперь невозможно. Лодку мою разбили – мне ее цену не компенсировали, а это ремонт на 10 тысяч долларов. У меня таких денег нет».
    Несчастье с 30-летним Сами Иоге  случилось, когда он ловил рыбу у берегов Газы – его лодку атаковали "израильские" военные.

    Небо

    «Газа-сити древний город, почти на 2000 лет старше Иерусалима. Когда по его сопротивляющимся улицам прошел Александр Македонский, этот город уже утопал в пыли веков. С тех пор веков и пыли только прибавилось.
    В центре Газа-сити есть средневековой квартал с извилистыми улочками. Тут и расположен храм святого Порфирия, первого местного епископа.
    Крест храма виден издалека. И любой человек с удовольствием укажет, как быстрее к нему пройти.
    Итальянец Фернандо Росси, побывавший в Газе с корабликом «Флотилии свободы» в 2008 году, рассказал мне, что первым человеком, обнявшим его, был православный священник. Вместе с другими палестинцами, своими прихожанами, он выплыл на лодке в открытое море приветствовать тех, кому удалось прорвать блокаду.
    Сенатор Росси онемел тогда, потому что меньше всего  он ожидал увидеть в Газе священника, тем более православного, да еще в черной рясе и с крестом. В отличии от просвещенной Европы христианам в Палестине не нужно прятать кресты».

    Люди

    «Я была беременна, на первых месяцах. Все виды пыток  прошла – в течение 66 дней меня пытали в помещении под землей. И на детском стульчике заставляли  сидеть, и в ледяном карцере. Я рожала со связанными руками и ногами. Евреи сделали мне кесарево сечение – не потому, что это требовалось по медицинским показаниям, а просто  из ненависти. Ребенка мне оставили, но обращались с ним, как с заключенным – ему ничего не давали, ни молока, ни памперсов. А если привозили, то просроченное. Во время родов и после меня оставили в камере, без человеческих условий. Мне было запрещено выходить на улицу. Парацетамол – вот все, что давали мне и моему ребенку от всех болезней».
    22-летнюю Самар Исбех заключили в "израильскую" тюрьму за участие в студенческой демонстрации. Через три месяца после свадьбы.
    …Это Газа говорит с вами.
Она блокирована с земли, моря, неба.
Но ее невозможно заблокировать  от наших сердец.
Благодаря книге Нади, ее боль теперь дойдет до каждого, кто умеет слушать.
И неправда, что мы ничего не сможем сделать для Палестины.
Хотя это лучшее оправдание, для тех, кто глух и нем.